przy II LO w Suwałkach

  Spektakle

aktualności

o nas

kronika — galeria

spektakle

korespondenci donoszą

wędrówki po Teatrze

Antraktowa biblioteka

dobre strony

Tu można znaleźć informacje o spektaklach, które obejrzeli członkowie Koła Miłośników Teatru „Antrakt”. Spektakle, wraz z wybranymi recenzjami, zamieszczamy w porządku chronologicznym. W pasku po lewej znajduje się lista w porządku alfabetycznym.

Warto tu zaglądać — w miarę możliwości (i czasu) spektakli będzie przybywało, znajdą tu miejsce również te obejrzane przez minione „Akty” Antraktowych pokoleń.

W głównej tabeli zamieszczamy spektakle w układzie chronologicznym (najświeższy jest na początku), zaś z lewej strony, dla orientacji, znajduje się alfabetyczny spis tytułów.

Obejrzane spektakle w układzie alfabetycznym:

A kaz tyz ta Polska, a kaz ta? (20.10.2007)

Albośmy to jacy, tacy… (14.06.2007)   

Arka (09.2005)

Ballady i romanse (8.12.2006)

Biesiada u hrabiny Kotłubaj (20.12.2006)

Bobok (26.03.2011)

Chory z urojenia (23.09.2004)

Czar zwyczajnych dni (23.03.2006)

Czego nie widać (2004)

Faust (20.03.2006)

Filozofia po góralsku (13.12.2008)

Głód (25.03.2009)

Griga (1.10.2011)

Klątwa (24.03.2009)

Kobieta z morza (20.12.2005)

Kształt rzeczy (23.01.2004)

Lailonia (26.03.2011)

Maruczella (3.06.2006)

Mewa (6.11.2003)

Mewa (19.11.2010)

Odejścia (20.11.2008)

Opowiadania dla dzieci (18.01.,2009)

Osąd (25.03.2011)

Panieński raj (18.10.2005)

Pętla (31.01.2004)

Portiernia (14.03.2005)

Proces (16.02.2008)

Rajski ptak (15.03.2005)

Scenariusz dla nieistniejącego… (13.12.2007)

Sen nocy letniej (17.06.2007)

Skrzypek na dachu (9.03.2012)

Słodki ptak młodości (25.03.2009)

Słomkowy kapelusz (21.03.2006)

Smycz (23.03.2009)

Sonata jesienna (26.11.2007)

Sprzedam dom, w którym… (19.03.2006)

Szczęśliwe dni (13.11.2009)

Sztuka rodzi się na strychu (1.06.2006)

Szyc (26.03.2011)

Święty Edyp (13.03.2005)

Wasza Ekscelencja (17.02.2007)

Wesele (21.03.2009)

Więź (15.03.2005)

Wyzwolenie (25.09.2004)

Zadziwiający cyrk (20.10.2005)

Zapasiewicz gra Becketta (4.12.2004)

Skrzypek na dachu

na podst powieści Szołema Alejchem

Reżyseria Jan Szurmiej

Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie

9 marca 2012 r., Warszawa

Jakże urocza dekoracja hallu teatru!

Recenzje wkrótce

Irena Jun

To Miłosz

wieczór poetycki na podstawie wierszy Czesława Miłosza

Reżyseria i wykonanie Irena Jun

Spektakl gościnny, towarzyszący IX Ogólnopolskim Spotkaniom z Monodramem „O Złotą Podkowę Pegaza”, organizowanym przez Regionalny Ośrodek Kultury i Sztuki w Suwałkach.

Suwałki, 8 grudnia 2011 r., Suwałki

Migawki ze spektaklu

Nasze spotkanie z Ireną Jun.

W Suwałkach na pewno jeszcze nie widzieliśmy, jak można tak pięknie podać słowo, że aż Słowem sie staje. I nawet ci, co Miłosza unikają, zniechęceni przeładowaniem rozumu jego, dystansu i zawiłości, zaklęć rymopodobnych, to nawet ci usłyszeli i odczuli! krzyk o Eurydykę i pustkę po niej, zrozumieli, jak można tańczyć Walca w rytm poezji, a może nawet pierwszy raz trochę przytaknęli niezrozumiałej dotąd, Miłoszowskiej definicji Miłości?

Pani, zastanawialiśmy się nieraz, gdzie słońce wschodzi i kędy zapada. Zapada ono w mrok czarnych szat Twoich, by wieczorową porą - teatralną porą - rozbłysnąć w oczach na pięknej, świetlistej twarzy Ireny Jun.

Piotr Kuczek

Dale Wasserman

Lot nad kukułczym gniazdem

wg Kena Kesseya 

Reżyseria Jan Buchwald

Obsada Waldemar Kownacki, Aleksandra Brożek, Tomasz Sapryk, Jerzy Schejbal, Piotr Ligienza, Kazimierz Wysota, Zbigniew Konopka, Jarosław Gruda, Krzysztof Plewako-Szczerbiński, Zygmunt Sierakowski, Bartłomiej Ostapczuk, Dariusz Siastacz, Grzegorz Falkowski, Eliza Borowska, Agnieszka Krukówna, Tomasz Błasiak, Michał Sitarski, Jacek Beler

Teatr Powszechny w Warszawie

23 listopada 2011 r. Warszawa

Przed spektaklem - fragment scenografii. Zamknięte na kłódkę wysokie okna szpitala psychiatrycznego.

Sztuka „Lot nad kukułczym gniazdem” została wyreżyserowana przez Jana Buchwalda na podstawie powieści Kena Keseya w Teatrze Powszechnym. Swoją polską prapremierę miała w 1977 roku, również tutaj. Spektakl ten wyreżyserowany, w przeciwieństwie do tego z roku 1977, w czasach wolności politycznej, demokracji, nie podejmuje tematu wolności jednostki w świecie dyktatury, lecz opowiada o zachowaniach ludzi, którzy uciekają od konieczności dokonywania różnorakich wyborów.

„Lot nad kukułczym gniazdem” rozpoczyna się w momencie, gdy do szpitala psychiatrycznego trafia Randall Mc Murphy (postać grana przez Tomasza Sapryka), w nadziei, iż uniknie wyroku sądowego. Od innych pacjentów różni się tym, że nie zwraca uwagi na zasady obowiązujące w placówce, co spotyka się z wielkim niezadowoleniem Siostry Rachett (Aleksandra Bożek). Siostra jest osobą cechującą się surowością oraz przywiązaniem do zasad. Dochodzi zatem do zderzenia dwóch zupełnie odmiennych osobowości, których cechą jest upór. Widz jest świadkiem wielu przepełnionych humorem sytuacji, gdy wraz z upływem czasu kolejni pacjenci przyłączają się do walki przeciwko siostrze Rachett. Wspomniani inni pacjenci to między innymi borykający się z problemem jąkania Billy Bibitt (Piotr Ligienza), Martini (Jarosław Gruda), Dale Harding (Jerzy Schejbal) czy Cheswick (Zbigniew Konopka). Moim zdaniem obsada „Lotu” jest genialna, ponieważ aktorzy świetnie wczuli się w swe role i w wiarygodny sposób oddali problemy, z jakimi borykają się pacjenci szpitala psychiatrycznego. Na szczególną uwagę zasługuje rola Wodza Bromdena (Waldemar Kownacki). Był on także pacjentem placówki, lecz aby uciec od niesprawiedliwości świata, udawał głuchoniemego. O przemyśleniach rodzących się w jego umyśle, o stosunku bohatera do obecnej sytuacji widz dowiaduje się od Małego Indianina, tańczącego wokół Wodza. Scenom tym towarzyszy piękna, a zarazem przejmująca muzyka, za którą odpowiedzialny był Janusz Bogacki. Scena oświetlona jest wówczas różnymi kolorami, a na ścianach migają literki, co symbolizuje otchłań, głębię umysłu Wodza.

Warto przypomnieć scenę, w której Mc Murphy zakłada się z resztą pacjentów o to, iż uda mu się podnieść pewną tajemniczą skrzynkę, wszyscy zaś z góry zakładają, że działanie to nie przyniesie zamierzonego skutku. Randle mimo to próbuje. I choć nie udaje mu się sprostać zadaniu, z jego ust padają ważkie słowa: „Przynajmniej próbowałem”. Tak, jedyny Mc Murphy próbował, reszty pacjentów nawet nie było stać na żadne działanie w kierunku wyrwania się z sideł niewoli. Oni poddawali się mentalnemu zniewoleniu.

„Lot nad kukułczym gniazdem” jest sztuką, która na zawsze pozostanie w mej pamięci. Wywarła ona na mnie ogromne wrażenie. Spektakl ten zwraca uwagę na takie sprawy, jak decydowanie o samym sobie, a także ucieczka od takiej możliwości, która prowadzi do zniewolenia.

Chciałabym jeszcze wspomnieć o momencie, kiedy to aktorzy, już po odegraniu swych ról, wystąpili w zwartym szeregu, aby pokłonić się widzom, którzy nagrodzili ich gromkimi brawami. Ja, będąc na widowni, czułam z nimi (aktorami) niesamowitą więź (jedność?). To było piękne uczucie, które do dziś mnie przepełnia, kiedy myślę o genialnym „Locie nad kukułczym gniazdem”.

Magdalena Tesko

Jakże miło odrywać kupony od naszego teatralnego szczęścia! Pani Prof obdziela biletami swoją gromadkę.

W hallu Teatru Powszechnego. W tle (z lewej strony) tablica poświęcona Zygmuntowi Hübnerowi, dyrektorowi teatru w latach 1977-1989 i pierwszemu reżyserowi „Lotu nad kukułczym gniazdem”.

Znów mamy najlepsze miejsca - w pierwszym rzędzie.

Celem tej sztuki było zwrócenie uwagi widzów na problem związany z otrzymaną przez społeczeństwo wolnością. Pułkownik Matterson przez całe życie walczył o wolny kraj. Gdy w końcu osiągnął swój cel, nie potrafił znieść odpowiedzialności, jaka towarzyszy wolności i chciał się z niej wycofać. Tak samo postępują inni ludzie, dla których konieczność podejmowania decyzji, dokonywania wyborów i odpowiedzialność za własne życie są zbyt trudne. Wolą oni podporządkować się innym i nie pokazywać swojego prawdziwego „ja”. W czasach, w których technologia i pragnienie osiągnięcia jak najwyższej pozycji społecznej są najważniejsze, rodzi się pragnienie wycofania się z tego świata, nawet jeśli ma to oznaczać zniewolenie.

Marta Chudecka

Akcja spektaklu rozgrywa się w zakładzie psychiatrycznym. Wchodzący na salę widz ma możliwość dokładnego przyjrzenia się scenografii przygotowanej przez Andrzeja Albina, doskonale oddającej charakter i klimat miejsca. Dzieje się tak, ponieważ sceny nie zakrywa kurtyna. Już od pierwszych chwil rozpoczynających przedstawienie widzom udziela się nastrój tajemniczości, pozwalający na przeniesienie się myślami w inny świat; powoduje to interludium, animacja komputerowa Piotra Gorzkowskiego, wykorzystywana przy wspomnieniach postaci Wodza, w którego wcielił się Waldemar Kownacki, Warto docenić tę dobrze odegraną rolę, która nie należała do najłatwiejszych, gdyż przez większość spektaklu nie miało on kwestii mówionej. Jest on zamkniętym w sobie, osamotnionym mężczyzną, który, udając niemego i głuchego, znalazł (według siebie) najlepsze wyjście z trudnej sytuacji dzieciństwa oraz napiętnowania w szpitalu.

W otwarciu się na świat pomaga mu główny bohater, McMurphy, w którego wcielił się Tomasz Sapryk, doskonale oddając powierzoną mu rolę cwaniaczka, celowo umieszczającego samego siebie w szpitalu psychiatrycznym, aby uniknąć zacieśniających się wokół niego problemów. To postać tragiczna, która dzięki swej nicponiowatości pomaga innym pacjentom w odzyskaniu poczucia wartości, za cenę doprowadzenia samego siebie do śmierci. Moment ten jest trudny do odebrania przez widza, ponieważ bohater dzięki mocnemu charakterowi i pozytywnemu podejściu do trudnych sytuacji wzbudza u oglądających sympatię.

Akcja utworu skupia się na pacjentach szpitala psychiatrycznego, którzy nie mają prawa oderwania się od narzucanych im przez personel norm. Przedstawicielką posiadających władzę jest siostra Ratchet (Aleksandra Bożek). Z monotonii szpitalnego życia budzi pacjentów Mc Murphy, pokazując im przyjemności, jakie można czerpać z życia, tym samym sprzeciwiając się ustalonym przez siostrę zasadom. Poprzez ukazaną sytuację utwór poruszał problem zatarcia się granicy pomiędzy wolnością osobistą a poczuciem bezpieczeństwa, dla którego ludzie są w stanie zrezygnować ze swoich swobód. Kwestię dotyczącą tego tematu wypowiada Wódz. Mówi o systemie, którego nie da się przezwyciężyć. (…)

Wielką przyjemnością byłaby dla mnie możliwość obejrzenia adaptacji w roku 1977. Wydaje mi się, że żyjąc w tamtych czasach, nieporównywalnie trudniejszych od współczesnych, łatwiej odebrałabym uniwersalizm utworu.

Sylwia Kuczyńska

Aktorzy okazali się nie tylko wspaniałymi odtwórcami ról, ale także przemiłymi ludźmi. Tomasz Sapryk i Piotr Ligienza z Antraktowiczami

Na teatralnym parkingu Piotr Ligienza (Billy Bibbit) zajmująco opowiada o trudnej pracy nad rolą. Aktorzy przygotowywali się do ról przyglądając się codzienności pacjentów Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych „Drewnica” w Ząbkach.

Pamiątkowe zdjęcie z Wodzem (Waldemar Kownacki, góruje), Dale'em Hardingiem (Jerzy Schejbal)
i Fredericksem (Zygmunt Sierakowski).

Bardzo nam było miło słyszeć od Waldemara Kownackiego, że zna Suwalszczyznę i z wielkim sentymentem ją wspomina.
Panie Waldemarze, zapraszamy do nas!

A na koniec nasze zdobycze: autografy aktorów na programie teatralnym Lotu.

Antoni Czechow

GRIGA
 

Adaptacja i reżyseria Piotr Sieklucki

Obsada Aneta Wirzinkiewicz, Dominik Nowak, Piotr Sieklucki

Teatr Nowy w Krakowie

Spektakl wystawiony w ramach projektu TEATR POLSKA (organizator suwalski: ROKiS)

1 października 2011 r., Suwałki

Leszek Kołakowski

Lailonia
 

Adaptacja i reżyseria MAteusz Przyłęcki

Obsada Bibianna Chimiak, Karolina Sabat, Tomasz Grygier, Dariusz Mikuła, Waldemar Nicek, Hubert Romanowski, Piotr Starzyński

Teatr KANA w Szczecinie

Spektakl wystawiony w ramach XIX Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

26 marca 2011 r., Olsztyn

Przed spektaklem... (ten cudowny brak kurtyny w budynku zastępczym Teatru Jaracza!!)

„What a Wonderful World” !

Naszą przygodę z XIX Olsztyńskimi Spotkaniami Teatralnymi zakończyliśmy spektaklem „Lailonia” w reż. Mateusza Przyłęckiego. Szczecińska grupa, biorąc na warsztat kilka z „13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych” autorstwa Leszka Kołakowskiego, zajęła się problemem kondycji człowieka w świecie.
    Każda z historyjek to metafora, w której możemy odnaleźć rozważania, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy. Innym problemem poruszanym przez polskiego filozofa jest poszukiwanie własnej tożsamości.
Postaci z bajek Kołakowskiego boją się anonimowości. Wierzą, że sława zapewni im szczęście... Filozoficzny charakter pierwowzoru na deski teatru został przeniesiony z humorem i bardzo dużą dawką autoironii. Alegoryczna podróż po tytułowej krainie stwarza niebezpieczeństwo odnalezienia cech wspólnych z bohaterami spektaklu. Do inscenizowanych bajek należy między innymi ta mówiąca o mężczyźnie chowającym swoją twarz w drogim kuferku, chcąc uchronić ją od zniszczenia(symbol naszej próżności). Kolejnym piętnowanym zachowaniem jest  udawanie kogoś innego (bohater sztucznie „dodawał sobie lat”), aby móc objąć dobrze płatną posadę. Następną postacią poddaną krytyce jest mężczyzna, który próbuje chodzić w spodniach trzydziestometrowej długości, żeby chociaż na 5 minut zostać sławnym.
    Ale Lailonia to nie tylko kraina, gdzie autor nieskrępowanie tworzy swych bohaterów, piętnując przywary współczesnego człowieka. Już w pierwszej scenie poznajemy boga Majora, który ogłasza swą dymisję, gdy wśród znudzonych lailończyków zaczynają budzić się wątpliwości i wybucha bunt. I jak często bywa, buntownicy nie potrafią sobie poradzić z nadmiarem wolności.
    Kolejne komiczne i momentami irracjonalne sytuacje stają się bardzo rzeczywiste i zmuszają nas do refleksji. Aktorzy „Kany”, utożsamiając się z lailończykami, sprawili mi ogromną przyjemność oglądania, zapomniałem o otaczających mnie sprawach i na kilkadziesiąt minut pozwolili mi przenieść się do świata baśni W doskonały sposób wpletli w przedstawienie elementy kabaretu, a robiąc zaskakującą widzów pozorną przerwę  podczas spektaklu pokazali, że teatr nigdy nie jest szablonowy, nudny. Reżyser postawił na współczesność i naturalność aktorów, którzy podczas kłótni są autentyczni, okazują złość i irytację, używając słów, które nie pochodzą z bajek, lecz są ostre, dosadne, niewybrednie, zapożyczone z ulicy.
    „What a Wonderful World” (Cóż za piękny świat) to piosenka kończąca „Lailonię”. Przywołana na koniec uzmysławia, że mimo wszystkich ludzkich błędów i słabości, musimy – i możemy – nauczyć się dystansu do siebie samych i do świata.

Michał Sienkiewicz

... i po nim  – aktorzy składają „Antraktowi” autografy na plakacie ze spektaklu. Nad plakatem pochyla się sam „Bóg Maior”


Autograf składa piękna „Bibi”, czyli Bibianna Chimiak.

Pamiątkowe zdjęcie Teatru KANA z Antraktem.

Fiodor Dostojewski

Bobok

Reżyseria Grigori Lifanov

Obsada Łukasz Chrzuszcz, Sebastian Cybulski, Jakub Papuga

Teatr Polski w Poznaniu

Spektakl wystawiony w ramach XIX Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

26 marca 2011 r., Olsztyn 

Tuż przed rozpoczęciem spektaklu
.

i chwilę po nim.



Jaka piękna była ta scenografia!

„Bobok”, czyli czym bawi nas Dostojewski

        25 marca podczas Olsztyńskich Spotkań Teatralnych, Antrakt miał przyjemność zobaczyć rosyjskiego pisarza zupełnie innego niż ten, który jawi się w szkolnych lekturach. Nie tylko mnie, podejrzewam, Dostojewski kojarzył się głównie z dziełem „Zbrodnia i kara” a więc tematyką niezwykle mroczną, odkrywającą ponure zakamarki ludzkiej duszy.
        Tutaj spotkało mnie bardzo miłe zaskoczenie. Spektakl przedstawia historię pospolitego literata- pijaczka. który w pewnym momencie zaczyna widzieć swoje alter-ego. Problemem, jaki go nęka, jest stały brak twórczej weny, bohater przez większość czasu krąży nad pustą kartką papieru, bezowocnie próbując napisać jakikolwiek tekst. Sytuacja staje się tym dziwniejsza, że niedługo potem na scenę wkracza kolejny jegomość, ucharakteryzowany podobnie jak obłąkany pisarz.
         Mimo że historia na pozór wydaje się być tragiczną – opisuje człowieka ogarniętego szaleństwem, utwór ma charakter komediowy, cały oparty jest na grotesce, a dialogi pełne inteligentnego humoru były „wisienką na torcie” rosyjskiego dzieła. Dzięki humorystycznemu ujęciu fatalnych wydarzeń, sztuka reżyserowana przez Grigorija Lifanowa jest warta uwagi.
         Na szczególne wyróżnienie, zasługuje, moim zdaniem, kreacja głównego bohatera, granego przez Łukasza Chrzuszcza oraz muzyka, skomponowana przez Iwana Prosetsky’ego, która trafnie oddawała klimat Rosji oraz budowała nastrój zdarzeń, które miały miejsce na scenie.
        Podczas moich kilkuletnich już spotkań z teatrem zdecydowanie mogę powiedzieć, że „Bobok” jest najlepszą sztuką, jaką do tej pory zobaczyłam i do której jeszcze nie raz z chęcią bym wróciła.

Hanoch Levin

Szyc

Reżyseria ANA NOWICKA

Obsada LIDIa BOGACZÓWNA, MONIKA KUFEL, KAROL ŚMIAŁEK, PAWEŁ SANAKIEWICZ

Teatr Barakah w Krakowie, Fundacja Dziesięciu Talentów - Kraków

Teatr im. Ludwika Solskiego - Tarnów

Spektakl wystawiony w ramach XIX Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

25 marca 2011 r., Olsztyn 

   
Po spektaklu - piękna kobieta i strudzony handlem mięsnym kupiec, spokojna Szeprahci i wreszcie zadowolony żołnierz.

Po żydowsku, ale z chilli i pieprzem

Olsztyński Teatr Jaracza, zapraszając do uczestnictwa w festiwalu Teatr Barakah z Krakowa, prezentuje nam formę dość kontrowersyjną, mocno przerysowaną i pokazującą mechanizmy, jakie rzeczywiście, na nieszczęście, rządzą małą, domową społecznością. W spektaklu „Szyc” mamy bowiem żydowską rodzinę, borykającą się z ironicznym śmiechem codziennego życia. Żydowskie pochodzenie zdaje się być jednak tylko umowne, gdyż problemy tej trzy-, a w przyszłości czteroosobowej rodziny, są ponadnarodowe, dotykające wielu reprezentantów klasy średniej we wszystkich krajach świata.
    Widzowie spektaklu siadają nie tylko w typowym układzie, ale także dookoła sceny, dookoła aktorów. Artyści zaś umyślnie zaczepiają oglądających, włączają ich do udziału w spektaklu. Zabiegi te uświadamiają nam, że my także uczestniczymy w ich gorzkim i zarazem komicznym życiu. Szyc (Kajetan Wolniewicz) – głowa rodziny, niezaangażowany w budowanie emocjonalnych relacji, boryka się z pragnieniem wydania za mąż rozbuchanej seksualnie, ale niezbyt urodziwej córki (Monika Kufel) oraz z próbą zatrzymania przy sobie jak największej ilości pieniędzy. Matka (Lidia Bogaczówna) to kobieta rozczarowana życiem, która, jak sama mówi, do dorosłości przygotowywała się jak do wielkiego balu – za tymi drzwiami zaś było tylko błoto. Jest wreszcie i młody adorator (Karol Śmiałek), ale nie okłamujmy się, adorator nie córki, ale pieniędzy, które może ona otrzymać w posagu, ewentualnie odziedziczyć (co wcale nie przeszkadzałoby temu wiecznie poszkodowanemu żołnierzowi). Więzi rodzinne stają się źródłem konfliktów, nieudanych prób zabójstwa, a życie bohaterów prawdziwą tragifarsą, napisaną przez wyjątkowo okrutnego dla swoich postaci pisarza. Ale wszyscy doskonale wiemy, że to nie tylko literatura, w pewnym procencie to karykatura prawdziwego życia.
    Całość dopełniona jest eksplozją piosenek o pięknej żydowskiej nucie (muzyka autorstwa Renaty Przemyk) i dobitnych, a miejscami wprawiających w zakłopotanie i zażenowanie tekstach. Nie sposób jednak przekreślić wszystkiego, choć mały niesmak pozostaje. Nie jest to z pewnością spektakl dla skrajnych konserwatystów. Zbudowany na grotesce, łączy w sobie elementy gorzkiego śmiechu z wulgarnością, zanikiem więzi emocjonalnych i zezwierzęceniem. Ana Nowicka prezentuje nam formę wyrazistą, nasączoną ostrymi przyprawami, papryką chilli i pieprzem. Nudzić się nie można.

Hania Łozowska

Osąd

tryptyk

reżyseria, scenografia JERZY KALINA
reżyseria, muzyka: PAWEŁ PASSINI
reżyseria, scenografia, choreografia: LESZEK MĄDZIK

Obsada  IZABELA CZEŚNIEWICZ, MARIA GRZEGORZEWSKA, PAULINA JÓŹWIN, AGNIESZKA KUKLIŃSKA , ANETA NABIAŁKOWSKA, ANETA PIORUN, MONIKA ROSTECKA-KOMOROWSKA, KATARZYNA SOBISZEWSKA, ARTUR BORKOWSKI, MATEUSZ KOWALSKI, MAREK OLEKSY, RADOMIR PIORUN, KRZYSZTOF ROSZKO, AGNIESZKA DZIEWA (Studio Pantomimy), KRZYSZTOF SZCZEPAŃCZYK (Studio Pantomimy), MACIEJ WYCZAŃSKI (neTTheatre)

Wrocławski Teatr Pantomimy

Spektakl wystawiony w ramach XIX Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

25 marca 2011 r., Olsztyn

Spektakl „Osąd”, wykonany przez Wrocławski Teatr Pantomimy, składa się z trzech części, z których każda jest reżyserowana przez inną osobę. Inspiracją przedstawienia był tryptyk „Sąd Ostateczny”  Hansa Memlinga.

 [Wędrówką... życie jest człowieka]

Pierwszym spektaklem, jaki mieliśmy przyjemność zobaczyć podczas XIX Olsztyńskich Spotkań Teatralnych, był „Osąd” Wrocławskiego Teatru Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego. Realizacja przedstawienia była dość nietypowa – składało się ono z trzech części, a każdą tworzył inny reżyser bez żadnego porozumienia z innymi, realizując swoją własną, odmienną, wizję. Dotyczyła ona Sądu Ostatecznego i wzorowana była na tryptyku Hansa Memlinga pt. „Sąd Ostateczny”. 
    Pierwszą z trzech części tryptyku reżyserował Jerzy Kalina. Przedstawił on swoją wizję bez słów, posługując się wyłącznie ruchem, gestem, mową ciała. W moim odczuciu i rozumieniu Kalina pokazał człowieka od narodzin aż po śmierć, a także w chwili Sądu Ostatecznego. Pierwszą sceną jest wykluwanie się człowieka z zamkniętego bezkształtnego kokonu, następnie pokazanie kolejnych etapów jego życia – chrztu, nauki, miłości, pracy. We wszystkich etapach reżyser kładł nacisk na relacje z innymi ludźmi. Poprzez przedstawienie wędrówki życiowej człowieka chciał zwrócić uwagę na to, że już za życia jesteśmy sądzeni i rozliczani z naszych grzechów – obżarstwa, chciwości, lenistwa, pychy czy gniewu. Każde z przewinień ukazane zostało w inny, fascynujący sposób. Na koniec wszyscy ludzie zostali obmyci ze swoich grzechów „prysznicem" odkupienia i poszli całkiem nadzy do nieba. Nie wszystkie symbole były dla mnie do końca zrozumiałe i pewnie nigdy się nie dowiem, co reżyser chciał powiedzieć poprzez dokonane zabiegi, jednak mimo to cały spektakl oglądałam z zapartym tchem i nieukrywaną ciekawością, czym jeszcze aktorzy mogą mnie zaskoczyć.
    Niewątpliwie do najmocniejszych stron przedstawienia należała cała gama genialnie zrealizowanych pomysłów. Świetna gra aktorów niesamowicie wygimnastykowanych, pracujących ciałem i gestem sprawiła, że moim zachwytom nie było końca. Całość dopełniała gra światła, która budowała tajemniczy nastrój i wzmagała emocje w widzach. Ten spektakl na pewno zostanie w mojej pamięci na długo, szczególnie dlatego, że miałam do czynienia z tak niekonwencjonalną i nieczęsto spotykaną formą teatru – pantomimą.

 
Część II tryptyku, reż. Paweł Passini. Tuż przed rozpoczęciem spektaklu.

Sąd Ostateczny jako codzienność dzisiejszych czasów?

Paweł Passini próbuje nam udowodnić tę tezę. Ta część „Osądu” wydaje się najbardziej dosadna, co, niestety, nie jest zaletą. Nie jest ważne, kim jesteśmy w obliczu śmierci, końca – w tej chwili każdy z nas pozostaje anonimowy, pozbawiony twarzy – tak samo, jak aktorzy z początku spektaklu, którzy mają na sobie białe kartony, przysłaniające im ciało. Każdy z nich wykonuje te same ruchy, te same gesty. Osądzający, jakby Bóg, znajduje się na wózku inwalidzkim i czyta tekst Apokalipsy Świętego Jana. To właśnie za przyczyną tego zabiegu sztuka wydaje się zbyt dosłowna – choć gra aktora jest na bardzo wysokim poziomie, a jego głos hipnotyzuje. Anioł z czarnymi skrzydłami to typowa alegoria, którą każdy jest w stanie odczytać. Performance opiera się na wizualizacjach, które zaskakują swoją szybkością – uświadamiając nam, w jakim tempie żyjemy we współczesnych czasach. W większości spektaklu przewija się temat wypadku samochodowego, jako aluzji do śmierci całej ludzkości – nie tylko pojedynczej tragedii. Minusem jest na pewno mały artyzm zdjęć, jakie widać w tle, na wielkiej białej kuli, która jest ekranem – to bardziej odstręcza, niż wywołuje przemyślenia. Całość porównać można do popkulturowego teledysku, który w połączeniu ze świetnym ruchem aktorów sprawia, że tę cześć spektaklu poleciłbym niejednej osobie w moim wieku, choć daje ona pesymistyczny obraz – nie ma ucieczki od Sądu, przed którym, niestety, jesteśmy równi.

Natalia Wilczyńska

Część III, reż. Leszek Mądzik. Wystarczyło trochę oderwać się od ziemi, żeby w tej scenografii ujrzeć wysokie okna gotyckiej katedry.


Po spektaklu, ukłon aktorów i widzów owacje na stojąco. 

Wędrowanie ku niebu

Odsłona „Osądu” Leszka Mądzika ukazała się jako trzecia w kolejności i przedstawiała piekło. Reżyser znany jest z niezwykłego operowania światłem i muzyką. Byłam oczarowana pomysłem plastycznym reżysera. Na scenie znajdowały się cztery drabiny, których pokonanie było pragnieniem osób, przebywających w tym strasznym miejscu. Chciały one za wszelką cenę wydostać się z otchłani. Spektakl pokazywał zdeterminowanie ludzi, którzy najpierw próbowali zrzucać z siebie obciążające ich grzechy, a potem wspinać się wielokrotnie po drabinie. Niestety wydostanie się z piekła było możliwe tylko dla jednego bohatera, który dotarł na samą górę. Ciekawe było to, że w czasie jego wspinaczki wspierali go inni. Działania reszty ludzi pokazały, że brak współpracy nie pomaga w dotarciu na szczyt marzeń. Mądzik wspaniale ilustrował, poprzez grę aktorów i światło, emocje towarzyszące wspinającym się bohaterom. Wszyscy ci, którzy zostali w piekle, musieli dalej przeżywać zniewolenie i cierpienie, które zostało ciekawie pokazane poprzez wystające z płomieni nogi bohaterów.
    Reżyseria tej części była dojrzałym stawianiem przez Mądzika pytań dotyczących życia ludzkiego. Widz ma szansę zastanowić się, dlaczego tak trudno osiągnąć w życiu cel oraz czy przypadkiem człowiek nie przeżywa piekła już na ziemi. Ciągłe próby mogą jednocześnie zmobilizować, ale i demotywować do dalszego działania.
    Oglądając trzy części „Osądu” stwierdzam, że ta część najbardziej wyróżniała się pod względem pracy ze światłem i ciekawego pomysłu na przedstawienie obrazu piekła. Reżyser pokazał cały szereg możliwości operowania oświetleniem, które np. zmieniało drabiny w witrażowe okna katedry. Podobał mi się także pomysł z ubiorem „niewolników” piekła, którzy zrzucali ciążące na nich skorupy po to, by dostać się na górę drabiny. Myślę, że jest to jeden z lepszych spektakli obrazujący temat ludzkiego życia.

 Pamela Sinicka

Antrakt przy banerze Wrocławskiego Teatru Pantomimy, w olsztyńskim CEiIK-u (jedyny i niepowtarzalny raz, kiedy nie jest się w budynku teatru, który znajduje się w remoncie)

Antoni Czechow

Mewa

Reżyseria Agnieszka glińska

Obsada Joanna Szczepkowska, Modest Ruciński, Dominika Kluźniak, Krzysztof Stroiński, Dorota Landowska, Krzysztof Stelmaszyk i inni

Teatr Narodowy w Warszawie

19 listopada 2010 r. Warszawa

Mewa. Mewa z uniesionymi skrzydłami. Mewa łaknąca popularności, łaknąca życia. Mewa znad pobliskiego jeziora. Mewa — uosobienie wolności. Wyrwania się w końcu z tej dziury. Błysk reflektorów, bukiety kwiatów, wielbiciele, sława. Mewa jak sroka. Szkoda tylko, że złoto i diamenty okazują się aluminiowym pozłotkiem. I w końcu mewa — martwy ptak niesiony w siatce. Ten nie pofrunie już daleko.

Taki, nieco gorzki obraz przedstawia nam Czechowowsko Agnieszka Glińska. Jak zawsze u Czechowa, jest dużo nieszczęśliwej miłości, poprzeplatanej kolejami życia, zaślepieniem kochających i obojętnością kochanych. Dużo filozofowania o metafizyce, o przemijaniu z jednoczesną biernością wobec losu.

W rolę tytułowej Mewy wcieliła się Dominika Kluźniak, która dzięki swoim predyspozycjom głosowym „wlała” w postać wiele dziewczęcej rześkości, spontaniczności, sprawiła, że Mewa-kobieta stała się mewą-ptakiem, pełnym wolności, dążącym do spełniania marzeń, którego skrzydła mogą unieść nad wszelkie wody, pokazać piękno świata, poczuć wiatr w piórkach. Od razu nasuwa się na wpół-erotyczna scena odegrana wraz z Modestem Rucińskim (Kostią), w której kochankowie zdają się unosić nad ziemią niczym dwa beztroskie ptaki, oderwane od ziemi wprawdzie nie stopami, ale z pewnością umysłami. Scena ta gestem ukazuje także relacje między nimi. Kostia widzi tylko swoją ukochaną Ninę – Mewę. Owa Mewa zaś patrzy w dal, rozpromienia ją wizja aktorskiej chwały, jaka może spotkać ją w niedalekiej przyszłości i świadomość, że oto, dzięki sztuce, w której wystąpi robi krok w kierunku spełnienia tego marzenia. A z marzeniami, jak to już u Czechowa bywa, nie zawsze jest tak, jakbyśmy oczekiwali, że będzie. Ale Mewa jeszcze o tym nie wie. Chłonie całą sobą, zdaje się, że jej ciało przeszywa poblask zbliżającej się sławy, że niczym wcześniej brakujący, a teraz obecny, trybik napędza jej ramiona, porusza tymi niby-skrzydłami, i że za chwilę oderwie ją od ziemskiego padołu i wszystkich wiejskich przyziemności, z jakimi się dotąd borykała.

Można by wymieniać wiele elementów, które składały się na wyjątkowość tego przedstawienia, a jednak nadawały mu jakiejś czechowskiej „swojskości”. Ciekawie rozplanowana była scena, podłużna i zarazem budująca dystans między poszczególnymi grającymi, wrażenie, że przebywają w innych pomieszczeniach, mimo ascetyzmu i skromności, nie używania ścianek, które by dosłownie tę przestrzeń ograniczały. W sposób przestrzenny grało też światło, w scenie kluczowej rozmowy Niny z Kostią. Mimo że na scenie przebywali aktualnie wszyscy aktorzy, światło gasło, jedyny reflektor skierowany był na rozmawiających. Sprawiało to wrażenie, że w rzeczywistości są oni sami, rozmawiają w cztery oczy i budowało nastrój zarówno intymności jak i grozy.

W końcowych scenach Nina-aktorka nie jest już tą samą rześką dziewczyną, która swoją spontanicznością spełniała marzenia, która wierzyła, miała energię, była prawdziwa. Nina jest teraz kobietą zgorzkniałą, rozczarowaną, pełną goryczy. Tu Kluźniak genialnie wyeksponowała rozczarowanie i zmęczenie życiem, nie tylko gestem, ale też strojem i stylizacją (dajmy na to ustami obsypanymi czerwoną szminką, która zastąpiła szczere, młode uśmiechy). Nina to już nie jest mewa, lecąca ku słońcu. Nina to martwy ptak niesiony w siatce.

Hania Łozowska

Samuel Beckett

Szczęśliwe dni

Reżyseria Piotr Cieplak

Obsada Krystyna Janda, Jerzy Trela

Teatr Polonia w Warszawie

13 listopada 2009 r., Warszawa

(Nie)szczęśliwe dni niewoli?

Pójście na Becketta jednoznaczne jest z odrzuceniem wszystkiego, co lekkie, łatwe i przyjemne. Pójście na Becketta do Teatru Polonia to już prawdziwy akt odwagi, bo do wszystkich lęków, świadomości, że oto, widzu, zobaczysz wszystko, czego się tak boisz: starość, samotność, stagnację, dochodzi jeszcze jeden lęk: wysokości, potęgowany przez bardzo strome schody i bardzo niestabilne siedzenia. Być może jednak błędem było napomykać o owych drobnych niedogodnościach we wstępie, bo ja już wiem, z autopsji, że czasem niewiedza może zdziałać cuda.

Beckett to z góry zapowiedź jakichś trudów, jakimi jest zmierzenie się z rzeczywistością  w jej najbardziej koszmarnej postaci. W tym przypadku jest to coś, o czym myślimy tym częściej, im więcej mamy lat: starość. I wreszcie śmierć. Jednak śmierć bywa czasem prawdziwym wybawieniem od mąk zaznanych w codzienności, od poczucia samotności i zależności – małego piekła na ziemi. A mówiąc dosadniej: starości. Nie, nie… Starość wcale taka nie musi być. Starość to stan umysłu przede wszystkim. Trochę gorzej, gdy szwankuje ciało i skazuje nas na pewne niewolnictwo, zależność… (Ale za młodu, swoją drogą, też skazuje nas na niewolnictwo, jednak zgoła innego rodzaju).

Kurtyna rozchodzi się, odsłaniając przed widownią maksymalną prostotę scenografii. Scena zalana ciepłym światłym, żadnych szczególnych rekwizytów (wyłączając składako-podobny, stary rower w tle), dwa okna – źródło owego ciepłego światła, na środku fotel. W fotelu Winnie (Krystyna Janda) okryta do połowy kocem, w ocierającej się o kicz, wydekoltowanej bluzce. Nie robi to żadnego wrażenia. Do czasu. Do czasu, gdy kobieta nie zaczyna swojego ciągnącego się cały spektakl monologu. Bo tutaj nie ma żadnej większej akcji, wszystko rozgrywa się na przestrzeni słowa. Winnie jest sparaliżowana od pasa w dół, przykryta kocem. W jej umyśle dogorywają resztki wspomnień o wspaniałych dniach młodości, uwielbienia, piękności. Zostaje manieryczność, a w niej jakieś człowieczeństwo: pragnienie bycia podziwianym. Pojawia się bardzo bolesna samotność, no bo jak to tak? Być całe życie uwielbianym i nagle los/Bóg/opatrzność/siła wyższa/prawo natury/takie życie płata wielkiego figla: ciało niesprawne, umysł już nie tak lotny.

Jest też Willie (Jerzy Trela). Niby towarzysz. Ale raczej mało towarzyski. Stanowi całkowite przeciwieństwo apodyktycznej, gadatliwej i emocjonalnej Willie. Stanowi też jej jedynego słuchacza. Ale czy zmniejsza jej samotność? Myślę, że czasem nawet ją potęguje, gdy nieszczęsna staruszka wyraża swoje wątpliwości, czy w ogóle jest zauważana. Ale grunt, że Willie w ogóle jest. Że pomaga. Człapie po scenie ruchem starca w zaawansowanej starości, czasem coś powie. „Jeśli słuchasz mnie, porusz chociaż małym palcem” – prosi Winnie w przypływie rozpaczy. Willie unosi dłoń. –  „Mój Boże! Całą ręką!” – raduje się staruszka. Szczęście to wszak względne pojęcie.

Apatia trwa i trwa, przerywana niekiedy jakimś większym wydarzeniem. A to spłonięciem parasola, a to miłosnym utworem wykonywanym przez skostniałego Willie’ego, co po części niweczy przekonanie o jego obojętności. Może to i dobrze, może to i dobrze ukazane: siedzisz na widowni teatru, a czujesz się, jakbyś był sparaliżowanym staruszkiem… (Czy to zasługa spektaklu? czy to ten strach o utrzymanie się na krzesełku tak paraliżuje myśli?) Łatwo można wczuć się w Beckettowski, pełen marazmu, klimacik. Oj, łatwo...

A później dzieje się coś niezwykłego! Druga część spektaklu nagle trochę „rusza z miejsca”. Winnie jest już sparaliżowana całkowicie, koc zakrywa ją po szyję. Majaczy trochę na pograniczu jawy i snu. Willie, potrzebny teraz najbardziej, nie pojawia się. Winnie wpada w szał, spełniają się jej najgorsze obawy. Wcześniej mogła sobie chociaż wmówić, że nie jest samotna, teraz była nią niewątpliwie. I nagle pojawia się tak długo wywoływany staruszek. W niebieskim świetle, nadającym mu siny odcień skóry. Pojawia się w garniturze, tak ostro kontrastującym z noszonymi przez niego na co dzień kalesonami i szlafrokiem. To musi sugerować, że wydarzyło się coś podniosłego. Winnie, wyrażająca swój sprzeciw i emocje, operując jedynie głosem, milknie. Willie z wolna czołga się do stojącego na środku fotela i całuje kobietę. Blackout. Klaskać, nie klaskać? I nagle światło. Po prawej stronie sceny stoją: ona, Winnie, w długiej czarnej sukni przywołującej na myśl wdowę na pogrzebie i on, Willie, w garniturze. Oboje wyprostowani, chłodni, odlegli, wyniośli. Jest teraz tak wiele majestatu na scenie Teatru Polonia, tak wiele patetyczności… Zupełny kontrast do marazmu dnia powszedniego. Ten ostatni dzień był bowiem inny niż wszystkie. Wyjątkowy. Lepszy?

Aktorsko – rewelacja. Reżysersko – też nieźle. Cóż, jak inaczej przedstawić Becketta, jeśli nie prostotą akcji, scenografii, jeśli nie wszechpanującą stagnacją? Ale czy to jest to? Technicznie nic nie można zarzucić. Ale nie jest to z pewnością spektakl, który ogląda się z przyjemnością. Ani za pierwszym, ani za żadnym kolejnym razem.

 Hania Łozowska

„Szczęśliwe dni”

(…) Chcąc skomentować grę aktorską, mogę przytoczyć jedynie słowa J.P. Sartre’a: „To nie postać urzeczywistnia się w aktorze, lecz aktor urzeczywistnia się w swej postaci”. Tak też się stało. Jeszcze nigdy dotąd zaledwie kilkuminutowe wystąpienie aktora (Jerzego Treli w roli Willie’ego) nie przyprawiło mnie o szybsze bicie serca, a łzy samoistnie popłynęły po policzkach.

Agata Granoszewska (fragment recenzji)

Stanisław Wyspiański

Wesele

Reżyseria Anna Augustynowicz

Obsada Konrad  Pawicki, Krzysztof Czeczot, Marta Szymkiewicz,  Adam Kuzycz-Berezowski, Grzegorz Falkowski, Arkadiusz Buszko , Anna Januszewska, Wojciech Brzeziński, Irena Jun  i inni

Teatr Współczesny w Szczecinie

Spektakl wystawiony w ramach XIV Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

21 marca 2009 r., Olsztyn

Główna nagroda dla reżysera za najwybitniejszą inscenizację dramatu St. Wyspiańskiego na Fefstiwalu Wyspiański w Krakowie (2007)

Nagroda dla aktorów i realizatorów przedstawienia na festiwalu „Klasyka polska 2008” w Opolu  (jury doceniło zanikający, wspólnotowy model pracy)

Niebywale oszczędna scenografia tego genialnego spektaklu. Tylko pióra miecie wiatr....

Wieczorne rozmowy o teatrze - spotkanie z reżyserem „Wesela”, Anną Augustynowicz

Knut Hamsun

Głód

Scenariusz na kanwie powieści i reżyseria Józef Markocki

Obsada Ewelina Ciszewska, Monika Konieczna, Damian Dutkiewicz, Jan Kochanowski, Józef Markocki, Grzegorz Szymczyk

Teatr Formy - Scena Pantomimy we Wrocławiu

Spektakl wystawiony w ramach XVII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

25 marca 2009 r., Olsztyn

Tennessee Williams

Słodki ptak młodości

Reżyseria Grzegorz Wiśniewski

Obsada Dorota Kolak,Ewa Jendrzejewska, Magdalena Boć, Michał Kitliński, Maciej Konopiński i inni

Teatr Wybrzeże w Gdańsku

Spektakl wystawiony w ramach XVII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

25 marca 2009 r., Olsztyn

Aktorzy wychodzący do oklasków po spektaklu.

Jeden z najpiękniejszych momentów festiwalu - spotkanie widzów z aktorami (antraktowa Dominika z odtwórczynią głównej roli, Dorotą Kolak)

Młodość - pojęcie względne

Utrzymanie równowagi to wcale nie jest taka prosta sprawa. Szczególnie dla aktorów biegających po niebanalnie skonstruowanej, pochyłej scenie. Dla kontrastu odnajdujemy kompletny brak równowagi w kreacjach bohaterów. Z jednej strony widzimy całkowicie dla nas, średnio zamożnych ludzi, egzotykę. I nie tylko egzotykę ujawniającą się pod postacią plastikowej palmy ustawionej po prawej stronie sceny. Egzotyka kryje się w samych postaciach spektaklu - zmanierowanych przez pieniądze, wyrafinowanych, folgujących swoim prymitywnym żądzom, przy jednoczesnym zachowaniu pozorów pełnej kultury i dobrego wychowania. Z drugiej strony są to ludzie, z którymi znowu nie tak trudno się zidentyfikować. Odrzucając miejsce i czas zdarzeń, zauważamy wyraźniej, że są oni bardzo podobni do nas, jednak umieszczeni w destrukcyjnej dla nich samych przestrzeni.  Młodość, zdawałoby się, jest kluczem opowieści, motywem przewodnim. Z mojego punktu widzenia jednak to nie młodość, a różnego rodzaju pragnienia i marzenia odgrywały najistotniejszą rolę w sztuce. Pragnienie zdobycia popularności, pragnienie uniezależnienia się. Pragnienie zatrzymania upływu czasu. I wreszcie - pragnienie bycia kochanym.

Młodość okazuje się nie być tym, za co biorą ją głowni bohaterowie. Nie pomaga w osiągnięciu celu, nie daje szczęścia. Problem bowiem nie tkwi w upływie czasu, tylko w podejściu do tego czasu. Do czasu, ludzi i świata. 

Genialnie wykreowała swoją postać Dorota Kolak, wcielająca się w rolę starzejącej się ex-gwiazdy kina. Wiarygodność psychologiczna bohaterki nie budzi wątpliwości. To kobieta, której jakaś ważna, żeby nie rzec - najważniejsza - część życia została zachwiana. Zachwiana poprzez siatkę zmarszczek, utratę jędrności skóry i inne oznaki zewnętrznego starzenia się. Alexandra del Lago, owa gwiazda, umiejętnie ukrywa mankamenty urody, jednak nie jest w stanie zamaskować pogarszającego się stanu zdrowia. Nie jest też w stanie zamaskować stanu swojej duszy - łaknącej miłości, uwielbienia takiego, jakiego doświadczała za młodu. Za swoje nieszczęście obwinia upływ czasu, nie dostrzegając, że problem nie tkwi w wyglądzie zewnętrznym, ale w jej desperacji. W rezultacie pozwala się poniżać, traci szacunek.

A mimo to pod koniec dokonuje się nieprawdopodobna przemiana bohaterki. Dowiedziawszy się o sukcesach, Alexandra del Lago zmienia diametralnie swoje podejście do życia, nabiera pewności siebie i wtedy z zaniedbanej, starzejącej się kobiety, staje się atrakcyjną, świadomą własnej wartości aktorką.. Nie zgadza się już na lekceważenie przez innych. I nagle młodnieje o jakieś dziesięć lat.

Młodość to bardzo względne pojęcie.

Hanna Łozowska

Stanisław Wyspiański

Klątwa

Opracowanie tekstu i reżyseria Piotr Tomaszuk

Obsada Ewa Gajewska, Edyta Łukaszewicz-Lisowska, Katarzyna Siergiej, Rafał Gąsowski, Dariusz Matys, Karol Smaczny, Dariusz Zakrzewski

Teatr Wierszalin w Supraślu

Spektakl wystawiony w ramach XVII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

24 marca 2009 r., Olsztyn

Klątwa pokazuje świat pogrążony w grzechu. Jest to świat w grzechu zatopiony całkowicie, a zarazem bezrefleksyjnie. To nie jest już grzeszność incydentalna, „jednorazowa”, która owocuje poczuciem winy w uczestnikach niemoralnego procederu, ale grzech „oswojony”, grzech „codzienny”, grzech wżarty w dusze i ciała tak bardzo, że nie jest już odczuwany jako wykroczenie przeciwko prawu boskiemu. I trzeba wtedy zewnętrznego boźdźca, jakiejś klęski, wstrząsu, dramatu, aby w gromadzie obudzić refleksje nad życiem i zmusić do odpowiedzi na pytanie: za co właściwie spada na nią tak dotkliwa kara?

Zespół teatru

 

 

Wierszalin  zaprezentował nam prawdziwy teatr. A więc taki, który nie jest dosłowny i pewne prawdy chce przekazać za pomocą znaków i symboli. Jako początkujący koneser teatralny miałam dość duży problem z odczytanie przysłowiowego „co autor miał na myśli?”. Kilka scen w spektaklu spowodowało we mnie dziwny, nie do opisania lęk, strach, który trwał ledwie przez chwilę, a pozostawiał na długo uczucie bezsilności.

Agata Granoszewska

Bartosz Porczyk

Smycz

Reżyseria Natalia Korczakowska

Obsada Bartosz Porczyk

Teatr Polski we Wrocławiu

Spektakl wystawiony w ramach XVII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

23 marca 2009 r., Olsztyn

Nagroda za najlepszą rolę męską na XIII Dublin Fringe Festival 2007
Nagroda specjalna Prezydenta Miasta Wrocławia na 42. Międzynarodowych Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora 2008

 
Bartosz Porczyk wpisuje się do antraktowej kroniki.

Wchodząc do ciemnej sali teatralnej w olsztyńskim teatrze miałam mieszane uczucia. Był to pierwszy spektakl, który mogłam zobaczyć  na Olsztyńskich Spotkaniach Teatralnych - monodram.. Nigdy nie wiadomo, czego można się spodziewać po młodych, niedoświadczonych aktorach. Ja jednak, wielce zafascynowana teatrem, zawsze mam wobec nich wysokie wymagania. Tym samym oczekiwałam wspaniałego, fascynującego widowiska, które pozwoli mi dostrzec wiele wartości i prawd życiowych, pozwoli chwilę zatrzymać się nad własnym życiem. Na szczęście nie zawiodłam się.

Monodram miał na celu pokazanie ludziom współczesnym, co tak naprawdę trzyma ich na co dzień na smyczy. Porczyk ukazał to przez pryzmat kilku postaci: Włamywacza, Pana Maksimum, Klienta supermarketu, Januszka, Jasia, Człowieka Małpy, Księdza Henryka i Margaret. Dzięki ich zróżnicowanym postawom życiowym mogliśmy sobie uświadomić, że nie tylko praca, jak wiadomo, trzyma nas na smyczy, ale także internet, zakupy, a nawet bliscy nam ludzie. Przedstawienie tego ostatniego najbardziej mną wstrząsnęło. Uświadomiłam sobie to, czego do tej pory nie dostrzegałam - jak bardzo można być uzależnionym od drugiego człowieka i zatracić się w tym bez opamiętania. (...)

Natalia Ołów

Monodram jest najtrudniejszą formą teatralną, jaka istnieje, ponieważ jeden aktor sam musi sobie poradzić z publicznością i jeszcze przykuć jej uwagę. Wymaga to niesamowitej ilości energii, pracowitości i zaangażowania. Sama liczba ludzi, która pomagała przy tworzeniu scenografii, świadczy o poziomie przedstawienia.  

Temat był bardzo współczesny i nieszczególnie mnie zainteresował, lecz jakość wykonania okazała się fenomenalna. Sceny, jak ta z nakładaniem pończochy, w której noga Bartosza Porczyka stopniowo staje się iście kobieca kończyną, została zagrana po mistrzowsku. Zdolności fizyczno-ruchowe aktora, mentalne (szybkie zmiany emocji, przechodzenie z postaci do postaci) i przede wszystkim wokalne, zrobiły na mnie piorunujące wrażenie.  Wychodziłam z sali kameralnej olsztyńskiego teatru z buzią otwartą ze zdziwienia.

Nie wiem, ile lat aktor pracował nad ciałem, emisją głosu i rezonatorami, ale zrobił wyjątkową reklamę swojej akademii teatralnej. Przez niego mam teraz wielki dylemat, do której szkoły teatralnej się wybrać, by najlepiej wykształcić się w zawodzie aktora.

Ola Mackiewicz

Isaac Bashevis Singer

Opowiadania dla dzieci

Reżyseria  PIOTR CIEPLAK

Występują Kamilla Baar, Beata Fudalej, aneta Todorczuk-Perchuć, Andrzej Blumenfeld, Arkadiusz Janiczek, Jerzy Łapiński, Grzegorz Małecki, Krzysztof Wakuliński, Leszek Zduń

Teatr Narodowy w Warszawie

18 stycznia 2009 r., Warszawa

Niedzielny poranek, termin mojej drugiej już antraktowej przygody, powitał mnie zimowym, mroźnym powietrzem i słońcem świecącym prosto w okna pokoju. Odsłoniłam rolety i spojrzałam na pogrążone w zimowym śnie Suwałki. Promyki słońca oświetliły mi twarz i od razu zmusiły do szerokiego uśmiechu. Ten dzień zapowiadał się niezwykle pozytywnie, a perspektywa kolejnego wyjazdu z Kołem Miłośników Teatru napawała mnie ogromną radością…

Niewielki mikrobus wesoło pędził przez szosę, rozbrzmiewając śmiechem oraz inteligentnymi (chociaż nie tylko ;)) rozmowami Antraktowiczów. Problemy szkolne, życiowe, te bardziej i mniej poważne, pochłaniały bez reszty dusze jadących do stolicy osób. Mimo stosunkowo wczesnej pory wszyscy byli wyjątkowo rozbudzeni i niezwykle chętni do zdobycia sceny kolejnego warszawskiego teatru, tym razem tego Narodowego, Wielkiego. Siedzieli jak na szpilkach, z niecierpliwością wyglądając przez okna i zastanawiając się, kiedy w końcu ujrzą przed sobą cel wycieczki.

Kiedy tylko mikrobus wjechał na teatralny parking, zniecierpliwieni i zaciekawieni Antraktowicze tłumnie (w liczbie szesnastu) ruszyli na podbój ogromnego gmachu, nie omieszkując najpierw obejrzeć go z każdej strony i omówić szczegółowo stylu i genezy jego budowy. Następnie, z uśmiechami na ustach, zaczęli zwiedzać Warszawę…

Na warszawskich ulicach łatwiej było tego dnia usłyszeć obce języki, niż nasz ojczysty polski. Razem z koleżankami, dość szybko przemierzałam rynek w poszukiwaniu ciepłego, niedrogiego miejsca na obiad. Poranne, suwalskie słońce nie dotarło widocznie do Warszawy, ponieważ silny wiatr zrzucał czapki i kaptury z głów oraz wychłodził nas tak, że nawet ciepłe kurtki nie pomagały nam w utrzymaniu stałej temperatury ciała. Nagle w oddali zakołysał się szyld niewielkiej restauracji „Pod wieżą”, poleconej wcześniej przez Panią Prof, zachęcając nas do wejścia w swoje progi.

„Pod wieżą” rzeczywiście nie było wiele miejsca, za to atmosfera całkowicie rekompensowała nam malutkie stoliki i krzesełka. Niezłe jedzenie poprawiało stan ciała, doskonale nas rozgrzewając, a miła dla ucha muzyka, mieszająca się z głosem przystojnego, rozśpiewanego kucharza wpływała na stan ducha. Wszystko to sprawiało, że czułyśmy się w niezwykle komfortowo. Rozmawiałyśmy, wspominając odwiedzoną wcześniej wystawę „Sma(cz)ki i zapachy PRLu” w Muzeum Karykatury. Rysunki polskich mistrzów tak się nam podobały, ze nawet zafascynowane smakiem jedzonej właśnie pizzy nie mogłyśmy o nich zapomnieć. Potem zaś, delektując się gorącą czekoladą, żyłyśmy już tylko spektaklem, który miałyśmy tego dnia obejrzeć.

Życie czasami może wyglądać jak w baśni, nawet jeżeli jest się prawie dorosłym człowiekiem. Siedząc w pierwszym rzędzie widowni Teatru Narodowego i oglądając niezwykle klimatyczne dzieło Singera, jakim niewątpliwie są „Opowiadania dla dzieci”, każdy z nas – Antraktowiczów, z pewnością mógł poczuć się jak dziecko. Fabuła przedstawienia, jego plastyczna dekoracja oraz doskonała, grana na żywo muzyka, tak naprawdę jednak fascynowała ogół publiczności, nie tylko jej najmłodszy pierwiastek. Ogrom efektów specjalnych porażał widza i co chwila wymuszał okrzyk radości, strachu, czy też zaskoczenia, wywołane na przykład ogromnym, wiarygodnie wyglądającym statkiem wpływającym na scenę, czy spadającym z góry olbrzymim naleśnikiem. Smaczku całemu spektaklowi dodawała z pewnością też doskonała gra aktorska. Postaci, w które wcielili się takie sławy jak Krzysztof Wakuliński czy Krzysztof Stelmaszyk wprowadziły nas w świat żydowskiego życia, kultury i humoru. Piotr Cieplak, reżyser spektaklu, sprawił, że oglądając jego dzieło można było na chwilę oderwać się od codzienności i po prostu, po ludzku zaśmiać się, albo zapłakać. Co z tego, że cały świat wymaga od nas powagi? Właśnie takie sceny, jakie pan Piotr nam zaoferował, sprawiają, że nawet będąc w teatrze i nawet siedząc w pierwszym rzędzie wolno nam się zapomnieć i po prostu nasycać wzrok pełnią barw, a uszy muzyką. Żyć tym, co nam pokazują i wczuwać się w to. Przenieść się w inny świat…

Zdaje się, że gdyby rzeczy martwe żyły, dałyby nam jasno do zrozumienia, że po prostu je wykorzystujemy. Co bowiem można powiedzieć o przemierzaniu pięciogodzinnej trasy dwa razy w ciągu jednego, męczącego dnia? Mikrobus, teraz dla odmiany pędzący do Suwałk, na pewno nie był nam za to wdzięczny, ale dzielnie spełniał swoje zadanie. Antraktowicze w nim siedzący, w czasie drogi powrotnej również rozmawiali ożywionymi głosami. Tym razem opowiadali sobie wrażenia ze spektaklu, przekrzykując się w relacjach i nie szczędząc pochwał aktorom i twórcom przedsięwzięcia. Nieczęsto zdarza się, żeby tyle osób zgodnym chórem mówiło, ze jest całkowicie „na tak” i w teatrze spędziło dwie cudowne godziny. Teraz tak się działo, co wskazuje na to, że wyprawa doskonale się udała.

Rozmowy powoli cichły i zmęczeni teatromani oddawali się słuchaniu muzyki, lub zasypiali, ukołysani płynną jazdą mikrobusu. Opierając nogi o przymocowane przede mną siedzenie, ze słuchawkami od mp3 w uszach rozważałam cały wyjazd i powoli zaczęłam sobie zdawać sprawę, że dołączenie do Koła Miłośników Teatru było jedną z najlepszych decyzji, jakie podjęłam, rozpoczynając naukę w II LO. Z wyjazdu na wyjazd czułam się coraz pewniejsza, coraz swobodniejsza i coraz szczęśliwsza. Życzę sobie i innym moim towarzyszom, żeby było takich wypraw jak najwięcej. Bo przecież nie ma to jak ANTRAKT na szlaku! 

Anna Wasilewska 

Tęsknota za nieznanymi żydowskimi miasteczkami

 „Pies był cudowny!” – chce mi się krzyczeć. Chociaż miał swoje małe problemy z ogonem, noszonym w siatce pełnej skarbów. I jeszcze parę innych problemów. Problem, dajmy na to, z kawałkiem mięsa, co to wirował przed jego oczami w zwinnej i złośliwej ręce lekarza, ale nigdy ni zawirował do paszczy głodnego zwierzęcia. Pies miał do tego problematyczną mimikę, która zaintrygowała mnie, rozkochała i wzbudziła najgłębiej ukryte, kobiece pokłady uwielbienia wobec wszystkiego, co ma futerko oraz duże smutne oczy. To takie uczucie na pograniczu zauroczenia i litości, zachwytu niewinnością i jednocześnie strachu przed obowiązkami (nie od dziś wiadomo, że niewinność wymaga szczególnej opieki). Uwierzyłbym ktoś, że Człowiek w futerku może wzbudzać takie uczucia? A może! Udowodnił to Arkadiusz Janiczek, znany z takich właśnie, rzekłabym, „ciapowatych” ról. Nikt lepiej nie zagrałby rozkosznego Psiaka, z zaangażowanie, uczestniczącego w żydowskich historyjkach opowiadanych przez pewnego Filozofa…

Historyjek tych było dokładnie osiem i, jak dobrym żydowskim historyjkom wpada, zawierały zawsze konkluzję w żydowskim stylu, fabułę w żydowskim stylu i całe były na wskroś semickie. Na scenie biegali panowie z pejsami, to znów kobiety w chustach. I wciąż coś się działo w żydowskich miasteczkach. Ktoś toczy beczkę z rybami, jakieś dziecko skacze na skakance, kupiec zachwala swoje produkty, ktoś biegnie, ktoś czeka, ktoś się raduje… gwar i jakieś takie ogólne pomieszanie, do tego dynamiczna muzyka, wartka akcja… Dostałam oczopląsu. Ale generalnie uwielbiam ten oczopląs. Bo ja generalnie wiele rzeczy uwielbiam. Ale w tym przypadku to generalnie generalizując uwielbiałam fakt, że nie byłam skazana na wpatrywanie się w jeden, konkretny punkt sceny i jedną postać. Postaci było bowiem mnóstwo, a każda przedstawiała inną, fascynującą osobowość. I siedząc wśród widowni chciałam poznawać ich wszystkich, tak bardzo byłam zauroczona tą różnorodnością. I mogłam sobie wybrać, na kogo akurat chcę patrzeć i kto mnie najbardziej zaciekawił. Bawiłam się przy tym doskonale, a przy tak urozmaiconej akcji nie było mowy o nudzie. Ale generalnie i tak patrzyłam głównie na Psa.

Właśnie ów Pies, wraz ze świeżo poznanym Filozofem spajali wszystkie osiem historyjek w całość. Filozof opowiadał, Pies słuchał. Dodatkowo Pies wręcz „pochłaniał” te opowieści, co pewnie odczuwał bardzo boleśnie (jako i boleśnie odczuwał pragnienie konsumpcji mięsnego kawałka w towarzystwie szanowanego, acz okrutnego lekarza).

Jednak ze wszystkich opowieści szczególnie spodobała mi się tak, która może nie zachwycała wartością akcji ani werwą bohaterów, ale pozostawiała w widzu chęć zadumania. Do tej pory mam przed oczami niebieskawe, chłodne światło i sękaty stół, na którym zasiadło obok siebie dwoje dzieci – chłopiec i dziewczynka. Oboje w skromnych odzieniach, ze statecznością rysującą się na twarzach. No i z tymi oczami, pustymi, wpatrującymi się gdzieś w dal… Nie, nie pustymi! W oczach tych był cały ich malutki światek, odbicie ich dusz, ich pragnień i osobowości. Bo i oczy były smutne, i oni zdawali się być smutni. A przynajmniej wyciszeni, pogodzeni z losem. Oboje byli niewidomi. Lecz dziewczynka negowała to, twierdząc, że przecież ona wszystko widzi. W snach wszystko widzi. Kolory na przykład widzi: niebieski, żółty, czerwony i te, których nie potrafi nazwać. A miłość tych dwojga przesiąkała na wskroś całą salę. Miłość podobna do nich – stonowana, a przy tym taka trwała i niezachwiana! Miłość, o jaką podejrzewałabym może niektórych starszych ludzi, ale na pewno nie dwoje kilkuletnich dzieci. Na ile obraz był prawdziwy, tego po swoich burzliwych przejściach z dzieciństwa stwierdzić nie umiem. Ale był to obraz piękny.

Troszkę mi te klimaty na scenie przypominały barokowe skrajności. Wśród żywiołowości raz po raz wyczuwało się żydowską melancholię i stagnację. Wszystko to było tak zgrabnie połączone, że hipnotyzowało publikę, tym rodzajem fantasmagorycznej hipnozy, jaką czasem odczuwa się wieczorami, w uroczych knajpach przy jazzowych rytmach. Ale później z knajpy wychodzi się, a zetknięcie z rzeczywistością przynosi nutkę rozczarowania i tęsknotę za minionymi wydarzeniami. Taką też tęsknotę, za bohaterami, za Psem i Nędzą, za żydowskimi miasteczkami, gwarem i apatią zarazem, odczuwałam po wyjściu z Teatru Narodowego. Tam byłam jedną z tych Żydówek ganiających po bazarze, byłam tą dziewczynką, co widzi w snach i wiecznie roztargnionym filozofem, z głową pełną sentymentów też byłam. I sama nie wiem, czy już nie wolałabym nimi pozostać…

Hanna Łozowska

Józef Tischner

Filozofia po góralsku

Scenariusz, reżyseria i wykonanie  IRENA JUN i WIESŁAW KOMASA

oraz Maria Wieczorek, Bartosz Blachura

Teatr Studio w Warszawie

Spektakl towarzyszący VI Ogólnopolskim Spotkaniom z Monodramem „O Złotą Podkowę Pegaza”, organizowanym przez Regionalny Ośrodek Kultury i Sztuki w Suwałkach.

13 grudnia 2008 r., Suwałki

 

Irena Jun i Wiesław Komasa po spektaklu

Irena Jun i Bartosz Blachura (fot. Radek Anusiewicz)

Vaclav Havel

Odejścia

Adaptacja i reżyseria IZABELLA CYWIŃSKA

Obsada Piotr Fronczewski, Halina Łabonarska, Barbara Horawianka, Krystyna Tkacz, Maria Niklińska, Marian Opania, Artur Barciś, Krzysztof Tyniec, Arkadiusz Nader i inni

Teatr Ateneum w Warszawie

20 listopada 2008 r., Warszawa

Scenografia do spektaklu autorstwa Pawła Dobrzyckiego.

Halina Łabonarska i Piotr Fronczewski w spektaklu - fotos w witrynie teatru.

 I już na żywo, Halina Łabonarska (Irena) z Antraktowiczami po spektaklu.

Czasami sąsiedzi mogą być nieocenieni! Szczególnie sąsiadki, które przeszukują kosze na śmieci swoich sąsiadów-polityków, znajdują w nich bezcenne rękopisy i przechowują przez lata, by później pozwolić im na powrót do łask. Taką niezwykłą sąsiadkę posiadał Vaclav Havel, ostatni prezydent Czechosłowacji. „Odejścia” zaczął pisać pod koniec lat 80. ubiegłego wieku, ale jego fascynacja tematem owej sztuki szybko wygasła. Po macoszemu potraktował dramat, porzucając go na pastwę losu. Przez dwanaście lat „Odejścia” poniewierały się w bliżej nieokreślonym zakątku Pragi. Przypadek chciał, że po tym czasie znów dostały się w ręce Vaclava Havla. I tutaj wyłania się postać wspomnianej już roztropnej sąsiadki. „Ten rękopis się znów pojawił. Okazało się, że uratowała go moja sąsiadka, która być może znalazła go gdzieś w koszu na śmieci” – mówi były prezydent w jednym z wywiadów udzielonych tuż przed polską premierą sztuki.

Kiedy „nowy” Antrakt zasiadł na widowni Teatru Ateneum, napięcie sięgało zenitu. Ekscytacja była wprost proporcjonalna do liczby znanych aktorów biorących udział w sztuce. A była to istna śmietanka – Horawianka, Opania, Tyniec, Barciś… po samego Piotra Fronczewskiego w roli głównej! Nienasyconym spojrzeniem „połykaliśmy” scenografię. Trzy różnych wielkości wejścia w tle przywodziły na myśl antyczną skene. O ironio, okazało się, że środkowym zwykle wchodzi bardzo melancholijny służący… Stół i cztery fotele imitowały salon urządzony z iście barokowym przepychem. Już sam wystrój wzbudzał refleksję przeciętnego podatnika nad poziomem życia polityków. Bo jak niejeden Polak by powiedział: „Takie fotele to na pewno kupiono z moich pieniędzy!”

Akcja daleka była od wizji polityków, jaką możemy obserwować w tanich amerykańskich filmach dla młodszej młodzieży tudzież starszych dzieci. Nie, tutaj ukochany tatuś prezydent nie zabierał swojej ukochanej córeczki-prezydentówny limuzyną na bal, nie przytulał ukochanej żony-prezydentowej przy śniadaniu, a już z pewnością nie pomagał służącym w wykonywaniu ich obowiązków. Tutaj wizja była zdecydowanie bliższa rzeczywistości – zgorzkniały kanclerz, uzależniona od uwielbienia „przyjaciółka rodziny”,  zachłanna córka, fałszywi współpracownicy… Życie to nie bajka.

A tytuł to nie przypadek. Rozumiany wieloznacznie – wieloznaczny właśnie jest. Pierwsze odejście to utrata pracy. Głównym zainteresowanym jest kanclerz postkomunistycznego państwa (w tej roli znakomity Piotr Fronczewski), zmuszony do rezygnacji ze stanowiska. Ba! Ze stanowiska, które było dla niego prawdopodobnie przysłowiowym całym życiem. Boryka się on nie tylko z utratą celu, ale też z koniecznością dokonania pewnego podsumowania – jak to dzieje się zawsze przy zamykaniu pewnego rozdziału. Zdawałoby się, że wypiera myśl o jakichkolwiek bilansach, że chce jak najdłużej pozostać uwielbianym politykiem, autorytetem, wzbudzać respekt i dominować, co w sztuce zademonstrowano w bardzo wymowny sposób… Drugie odejście to konieczność wyprowadzenia się z zajmowanej rezydencji. Vilem Rieger, były kanclerz, otrzymuje bardziej namacalny dowód swojej obecnej sytuacji, zupełnie jakby obuchem w głowę. I ciągle jest odporny. Nie dopuszcza do siebie myśli o zmianie miejsca zamieszkania. Pozostanie w pałacu jest dla niego oczywistą oczywistością, w końcu był takim szanowanym politykiem, tak bardzo zasłużył się wobec narodu… etc.  Kolejne odejścia następują już jedno po drugim i dotyczą wszystkich ludzi, którymi otaczał się Vilem. Poniekąd na swoje własne życzenie. Następuje punkt kulminacyjny, kanclerz załamuje się, słowami spod pióra samego Szekspira zwraca się do córek. Na scenie gwałtowna zmiana światła, burza, jasność i ciemność przeplatają się ze sobą, krzyk, grzmoty, chaos. Czeska sztuka, czy czeski film…?

„Odejścia” to w zasadzie nie jest spektakl o polityce. To przede wszystkim spektakl o rodzinie. Rodzinie do bólu współczesnej. Żadnego modelu 2 + 2 + pies. Posiadanie psa świadczyłoby chociaż o odrobinie wielkodusznych uczuć – czy to o chęci sprawienia przyjemności komuś z rodziny, czy o litości nad biednym stworzeniem… Nic z tych rzeczy. Żadnego psa. Rodzice? Ojciec owszem, ale żadnej matki. Tylko ojciec + „wieloletnia przyjaciółka rodziny”. Miłość? Jakież to względne pojęcie!

„Odejścia” to także wspaniała paleta osobowości. Ciekawą postacią jest jedna z córek kanclerza. Podchodzi, przypatruje się ojcu, odchodzi i znów zanurza się we własnym świecie, a potem po raz kolejny podchodzi… Aż nasuwają się na myśl poznane niedawno słowa Cycerona – „Cum tacent clamant.” Kiedy milczą, krzyczą. Jakże to świetnie obrazuje postać wspomnianej córki. Twarz miała nadzwyczaj spokojną, ale w środku zapewne wrzało. Wydawałoby się, że za chwilę otworzy usta i powie: „Ja tutaj jestem! Zwróć na mnie uwagę, pokochaj mnie!”, ale oczywiście nic nie mówiła, zawracała na pięcie i zajmowała sobą. W tej roli młodziutka Maria Niklińska stanowiła postać nieco wyświechtaną, o koncepcji,  którą doskonale znamy.

Za cały spektakl mam ochotę składać pokłony pani Izabelli Cywińskiej, reżyserce polskiej wersji dramatu. Pokłony za tę prawdziwość, za ten dobitny przekaz, za ten chłód emanujący z większości bohaterów i za ten nastrój… Gdyby ktoś zrobił stopklatkę w czasie trwania sztuki można by pomyśleć, że ma się do czynienia z sielankowym obrazem. Że oto widzi się kochającą rodzinę przy wspólnych debatach, w pięknym pomieszczeniu. Nawet to światło – takie złociste –  nawiązywało do ciepła ogniska domowego. Ale niech tylko „uruchomi się” akcję. I już wiemy, dlaczego córeczka tak się uśmiecha. Musi przecież jakoś nakłonić „starego” do zapisania jej majątku w testamencie. A ten elokwentny dziennikarz, poprzez dynamikę swej postaci, wydaje się być wprost zachwycony przeprowadzaniem wywiadu. Lecz niech nikt nie ma wątpliwości – cieszy się tylko dlatego, że za chwilę wyciągnie na jaw jakąś kompromitującą historyjkę, którą nakarmi brukowce, aby dostać ekstra premię. A sam kanclerz z kamiennym wyrazem twarzy obserwuje otaczających go ludzi i jest znudzony, i jest rozczarowany. Przegrany w życiu, bo traci to, co było dla niego naprawdę ważne.

Na koniec małe nawiązanie do wspomnianej już szanownej sąsiadki Vaclava Havla. Nie pytajmy, proszę, czego poszukiwała w koszu na śmieci. Pogratulujmy jej natomiast rozsądnego posunięcia sprzed lat. Niech wie, że ktoś tutaj, w Suwałkach, docenia jej znaczące zasługi dla rozwoju teatru!

 Hanna Łozowska

Franz Kafka

Proces 

Adaptacja i reżyseria Maciej Englert

Obsada Borys Szyc, Sławomir Orzechowski, Znigniew Suszyński, Stanisława Celińska, Janusz R. Nowicki, Agnieszka Judycka, Jan Pęczek, Kinga Tabor, Damian Damięci, Piotr Garlicki, Janusz Michałowski i inni

Teatr Współczesny w Warszawie

16 lutego 2008 r., Warszawa

Scenariusz dla nieistniejącego, lecz możliwego aktora instrumentalnego

według Bogusława Schaeffera

Reżyseria i wykonanie Jan Peszek
Spektakl gościnny, towarzyszący V Ogólnopolskim Spotkaniom z Monodramem „O Złotą Podkowę Pegaza”

13 grudnia 2007 r., Suwałki

Mistrz przygotowuje występ...

Migawki z prześwietnego „Scenariusza dla nieistniejącego…”

fot. A. Zujewicz

Sonata jesienna

według Ingmara Bergmana

reżyseria Ewelina Pietrowiak

Obsada Ewa Wiśniewska, Dorota Landowska, Katarzyna Łochowska, Krzysztof Gosztyła

Teatr Ateneum im. S. Jaracza w Warszawie

26 listopada 2007 r., Warszawa

O tym, że spektakl był udany, najlepiej świadczy szczęśliwy uśmiech Doroty Landowskiej.

A to już króciutka rozmowa z odtwórczynią głównej roli, Ewą Wiśniewską (musicie nam uwierzyć, ten czarny kapelusik to naprawdę Ona).

Na teatralnym parkingu Antrakt z aktorami.

A kaz tyz ta Polska, a kaz ta?

według Stanisława Wyspiańskiego

Scenariusz, reżyseria i wykonanie Olgierd Łukaszewicz

Spektakl, na zaproszenie „Antraktu”, zorganizowany w ramach projektu „Chcę poetyczności dla was i chcę ją rozdmuchać…” współfinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

20 października 2007 r., Suwałki

Antrakt pomaga montować scenografię

Po spektaklu, spotkanie z Artystą.

Taki oto piękny wpis zostawił nam Olgierd Łukaszewicz. To my — dziękujemy!

Sen nocy letniej

według Williama Szekspira

Adaptacja i reżyseria Maja Kleczewska

Obsada Sandra korzeniak, Joanna Kulig, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Bogdan Brzyski, Błażej Peszek i inni

Narodowy Stary Teatr w Krakowie

17 czerwca 2007 r., Kraków

Wyjazd Antraktu na spektakl w ramach projektu „Chcę poetyczności dla was i chcę ją rozdmuchać…” współfinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Albośmy to jacy, tacy…

według Stanisława Wyspiańskiego

Scenariusz i reżyseria Piotr Cieplak

Obsada Paulina Holz, Iza Borowska, Elżbieta Kępińska, Mariusz Benoit, Kazimierz Kaczor, Sylwester Maciejewski i inni

Teatr Powszechny w Warszawie

14 czerwca 2007 r., Warszawa

Wyjazd Antraktu na spektakl w ramach projektu „Chcę poetyczności dla was i chcę ją rozdmuchać…” współfinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Antrakt przed Teatrem Powszechnym - po odbiorze biletów

 
Niespodziewanie, już na sali (a raczej na dziedzińcu w surowej scenerii współczesnego Wesela, ujrzeliśmy Wielką Aktorkę Maję Komorowską! Nie można było ominąć tak wybornej okazji zdobycia autografu słynnej Rachel z Wajdowskiej adaptacji filmowej dramatu Wyspiańskiego.

Fiodor Dostojewski

Wasza Ekscelencja

Reżyseria Izabella Cywińska

Obsada Wojciech Pszoniak, Danuta Szaflarska, Andrzej Zieliński, Leon Charewicz i inni

Teatr Współczesny w Warszawie

17 lutego 2007 r., Warszawa

fot. Kinga Sieńko

Fiodor Dostojewski jest mistrzem groteski i budowania klimatu w rosyjskiej literaturze pięknej. Jego teksty nie tylko pozwalają nam przenieść się w dziewiętnastowieczne realia, lecz także dają okazję do refleksji, innego spojrzenia na świat, a przy tym wszystkim budują niepowtarzalne napięcie, które nie opuszcza nas do finalnych scen. Obecnie mamy wyjątkową okazję, by zasmakować nieco w jego twórczości, dzięki Teatrowi Współczesnemu, w którym oglądać możemy spektakl pt. Wasza Ekscelencja w wykonaniu polskich znakomitości aktorskich.

Całe przedstawienie dopracowane jest w najmniejszych szczegółach. Skupmy się więc na scenie otwierającej, która stanowi poniekąd syntezę sztuki. Akcja dzieje się na dworze pułkownika Rostaniewa. Jako pierwsi pojawiają się na scenie kamerdyner wraz ze służącym. Z ich żywiołowej rozmowy wywnioskować możemy, iż główny bohater, Foma Fomicz Opiskin, wykreowany przez Andrzeja Zielińskiego, jest tyranem manipulującym panem domu i jego rodziną. Sytuacja podległych ludzi ma ulec zmianie w chwili pojawienia się bratanka Rostaniewa, młodego intelektualisty, który, jako jeden z nielicznych, poznaje się na dwulicowym, przebiegłym postępowaniu Fomy. Rodzina jest jednak przeciwna obecności bratanka — Sergiusza w domu, co najlepiej ukazuje scena przygotowania kolacji na cześć Fomy.

Skonstruowana ona została w taki sposób, aby podkreślić pozycję głównego bohatera, a mianowicie: rezydent wchodzi ostatni, w stroju okazującym kompletny brak szacunku dla zgromadzonych i zajmuje miejsce w centralnej części stołu, tuż przy gospodarzu. Nie tylko ruch sceniczny obrazuje hierarchię panującą w rodzinie, lecz także gra światła i cienia (w czasie, gdy biesiadnicy pozostają w tle, jednego Fomę rozjaśnia łuna żółtawego światła). Osobliwym jest usunięcie się właściwego gościa, bratanka, na obrzeża sceny, co również ukazuje jego zdystansowany, wręcz pogardliwy stosunek do Opiskina.

Każda kolejna scena ukazuje Fomę jako człowieka coraz bardziej opryskliwego, nieprzyjemnego, a niekiedy wulgarnego, co wywołuje w widzu niechęć do postaci, irytację. Warto wspomnieć, że do tak żywego i osobistego odbioru tego bohatera przyczynia się niezwykła gra Andrzeja Zielińskiego. Każdy jego gest, pełen egzaltacji, każde zmrużenie oczu i wykrzywienie warg, nadaje postaci wyrazistości, genialnie obrazuje osobowość Opiskina. Niemały wkład w tę postać ma także charakteryzacja, dzięki której aktor jest nie do poznania.

Warto także zwrócić uwagę na sceny, w jakich pojawia się genialny Wojciech Pszoniak, wcielający się w rolę emerytowanego Rostaniewa. Na jego przykładzie doskonale widać uniwersalną prawdę spektaklu, iż słabe psychicznie jednostki zawsze szukają kontaktu z silniejszymi i pozwalają na manipulowanie sobą. Rostaniew jest postacią tragiczną, skłonną nawet do wyrzeczenia się miłości do młodziutkiej Nastieńki, byleby tylko jego pupil Foma był zadowolony. Słaby, służalczy wręcz charakter pułkownika najlepiej obrazuje scena, w której Opiskin zmusza go do ukłonienia się i złożenia pocałunku w pierścień. Obaj aktorzy genialnie prezentują się w tych rolach i osiągają cel — budzą irytację i odrazę. Postać Rostaniewa wywołuje pogardę i jednocześnie współczucie ze względu na swą uległość, zaś Foma odraża wulgarnością i bezwzględnością.

Na szczególna uwagę zasługuje także postać matki pułkownika, wykreowana przez Danutę Szaflarską i osoba kamerdynera, w którą wciela się Leon Charewicz. Szaflarska tworzy tu postać kobiety egzaltowanej, grającej na uczuciach rodziny i często wymuszającej spełnienie próśb poprzez groźbę omdlenia. Można ją zaliczyć do najbardziej zaślepionych i zagorzałych sojuszników Opiskina. To dzięki niej ten opryskliwy despota uzyskał tak wysoką pozycję w domu pułkownika.

Dzięki tym aktorom widz w napięciu przeżywa każdą scenę aż do rozwiązania akcji, które przynosi jednak pewien niedosyt… Owszem, Foma zostaje wypędzony z domu, a pułkownik obdarzony jest głębokim uczuciem Nastieńki, jednak Opiskin okazuje się być sprytniejszym i stwarza okazję, by rodzina ulitowała się nad jego marnym losem. Finalna scena jest jedną z najładniejszych z powodu pięknej gry światła i cienia, która pełni rolę dodatkowego aktora. Sztukę zamykają aktorzy, gromadzący się wokół rozświetlonego pomarańczowym blaskiem, usadowionego na wygodnym fotelu Fomy.

Sztuka nie pozostawia nadziei. Siła manipulantów jest nie do przezwyciężenia — nie tylko w dziewiętnastowiecznej Rosji…

Ula Musiał

Powyżej fotosy ze spektaklu.

(…) Osoba Opiskina to połączenie Molierowskiego Tartuffe'a i słynnego Rasputina — dzięki zdolnościom manipulacyjnym oraz hipokryzji.(…)

Spektakl prezentuje sytuację ówczesnej Rosji, w której osoby trzeźwo myślące, inteligencja, zostają stłamszone przez chytrych prostaków, zdobywających w konsekwencji władzę.

Ewelina Wasilewska

Mistrz pozwolił się sfotografować na odchodnym… „Antrakt” z Wojciechem Pszoniakiem przed Teatrem Współczesnym.

A oto anegdota (publikowana po raz pierwszy!):

Wojciech Pszoniak, mieszkający na stałe we Francji, dowiedziawszy się, skąd jesteśmy i czym przyjechaliśmy (a przyjechaliśmy niewielkim, 18-osobowym busikiem), wytrzeszczył oczy i rzekł z najwyższym zdumieniem:

— I wy — dziś — nocą — chcecie wracać do Suwałk? Polskimi drogami???!!!

Sztuka rodzi się na strychu

Reżyseria Dariusz Miliński

Grupa Plastyczna Pławna 9 w Lubomierzu

Spektakl gościnny, towarzyszący VI Międzynarodowemu Festiwalowi Teatrów Dzieci i Młodzieży „Wigraszek 2006”

1 czerwca 2006 r., Suwałki

 fot. A.Zujewicz

Jeden z najlepszych spektakli plenerowych, jakie w Polsce zrobiono. Chwała Dariuszowi Milińskiemu!

Maruczella

Reżyseria Mikołaj Wieprniew

Teatr Nikoli w Krakowie

Spektakl gościnny, towarzyszący VI Międzynarodowemu Festiwalowi Teatrów Dzieci i Młodzieży „Wigraszek 2006”

3 czerwca 2006 r., Suwałki

fot. A.Zujewicz

Bohumil Hrabal

Sprzedam dom, w którym już nie mogę mieszkać

Reżyseria jerzy Zoń

Teatr KTO w Krakowie

Spektakl wystawiony w ramach XIV Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

19 marca 2006 r., Olsztyn

(...)Teatr KTO doskonale oddaje Hrabalowski rubaszny humor, wspaniałą opisowość narracji oraz polityczne dwuznaczności – a to przez postaci, które wyglądają jakby żywcem wzięte z jego prozy – dziwaczni głupcy cieszący się życiem, niespodziewane wcielenia uniwersalnych prawd (...)

(...) Gra aktorów jest dynamiczna, pełna uroku któremu trudno się oprzeć. Pełno tam niespodziewanych zwrotów, które bawią lub zasmucają do łez, wprawiają
w zdumienie i sprawią, że opuścisz teatr z poczuciem, że właśnie zobaczyłeś coś fascynującego i prawdziwie magicznego. Nie przegap tego przedstawienia!!! (...)

Ksenija Horvat - www.EdinburghGuide.com

(...)Jerzy Zoń (...) przemienił Teatr KTO w przestrzeń z Hrabalowskiego snu. Mamy więc biuro pisarza - punkt skupu surowców wtórnych i przeszkloną gablotę, w której leży lekko roznegliżowana dziewczyna z „Pociągów pod specjalnym nadzorem”. W tej przestrzeni piątka aktorów opowiada językiem gestu, ruchu i teatralnego symbolu o rytuałach życia i śmierć (...)

M. Mikos, „Gazeta Wyborcza”

Johann Wolfgang Goethe

fAUST

Reżyseria jANUSZ wIŚNIEWSKI

Obsada Mariusz Puchalski (Faust), Mirosław Kropielnicki (Mefisto), Edyta Łukaszewska (Małgorzata), Antonina Choroszy (Marta), Krystyna Feldman

Teatr Nowy w Poznaniu

Spektakl wystawiony w ramach XIV Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

20 marca 2006 r., Olsztyn

Spektakl zdobył najważniejszą nagrodę na festiwalu teatralnym w Edynburgu 2005 r. – The Herald Angel Award

Faust grany przez Mariusza Puchalskiego to rozlany stary cynik, który wraca do wieku średniego dzięki Mefistofelesowi... o niedwuznacznym wyglądzie diabła [na zdjęciu]. W każdym razie Mirosław Kropielnicki ślizga się, syczy i ochryple warczy w czarnym kostiumie, a jego wychudzone ciało i jego umalowana [...] twarz stale przybierają kształt jednego wielkiego S, samego Szatana. [...] Tutaj jest krzykliwy, makabryczny świat, powoływany do życia przez sardoniczną, podobną do Weillowskiej, muzykę. [...]

Times, Benedict Nightingale, 10 sierpnia 2005

Eugène Labiche

Słomkowy Kapelusz

Reżyseria Piotr Cieplak

Obsada Eliza Borowska, Paulina Holtz, Edyta Olszówka, Maria Robaszkiewicz, Olga Sawicka, Jacek Braciak, Kazimierz Kaczor, Rafał Królikowski, Sylwester Maciejewski, Sławomir Pacek, Andrzej Piszczatowski, Krzysztof Stroiński, Adam Woronowicz

Teatr Powszechny w Warszawie

Spektakl wystawiony w ramach XIV Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

21 marca 2006 r., Olsztyn

Nagroda im. Aleksandra Zelwerowicza dla Adama Woronowicza
Nagroda im. Konrada Swinarskiego i Feliksy Warszawskie dla Piotra Cieplaka
Tytuł Najlepszego Spektaklu XII Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi.

Czar zwyczajnych dni — sen świętego

Choreografia Jacek Łumiński

Śląski Teatr Tańca w Bytomiu

Spektakl wystawiony w ramach XIV Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

22 marca 2006 r., Olsztyn

Kobieta z morza

 Susan Sontag na podstawie dramatu Henryka Ibsena

Reżyseria Robert Wilson

Obsada Danuta Stenka, Władysław Kowalski, Dominika Ostałowska, Dominika Kluźniak, Krzysztof Dracz, Miłogost Reczek

Teatr Dramatyczny w Warszawie

20 grudnia 2005 r., Warszawa Zobacz zdjęcia

Recenzje wkrótce. Niełatwo jest przemówić po obejrzeniu Sztuki w tak czystej postaci.

Witold Gombrowicz

Biesiada u Hrabiny Kotłubaj

Reżyseria i wykonanie Irena Jun

Teatr Studio w Warszawie

Spektakl gościnny, towarzyszący IV Ogólnopolskim Spotkaniom z Monodramem „O Złotą Podkowę Pegaza”, organizowanym przez Regionalny Ośrodek Kultury i Sztuki w Suwałkach.

Suwałki, 9 grudnia 2005 r., Suwałki

Niech żałuje, kto nie widział.

Ballady i romanse

na podstawie poezyj Adama Mickiewicza

Reżyseria i wykonanie Irena Jun

Spektakl gościnny, towarzyszący IV Ogólnopolskim Spotkaniom z Monodramem „O Złotą Podkowę Pegaza”

8 grudnia 2005 r., Suwałki

Zadziwiający cyrk

Reżyseria i wykonanie Oleg Żugżda

Grodzieński Teatr Lalek (Białoruś)

Spektakl wystawiony w Suwałkach, w ramach Spotkań Teatralnych „Za Kurtynką”, organizowanych przez suwalski ROKiS.

20 października 2005 r., Suwałki

W małych miasteczkach, takich jak Suwałki, dostęp do prawdziwej kultury jest ograniczony. I nawet, mimo iż istnieje przekonanie, że „małe jest piękne”, w niewielkich miejscowościach, ze względu na ekonomiczną stronę przedsięwzięcia, nie opłaca się tworzyć miejsc, do których uczęszcza niewielka grupa ludzi. Dlatego też w Suwałkach nie ma teatru. (…) Rekompensatą dla ludzi z małych miejscowości, kochających teatr, są gościnne występy aktorów scen profesjonalnych. Taką działalność prowadzi Grodzieński Teatr Lalek. I chociaż w nazwie występuje wyraz „lalka”, nie jest to teatr tworzący tylko przedstawienia dla małych dzieci. Sami aktorzy twierdzą, iż ich spektakle skierowane są do odbiorców w wieku „od lat 4 do 104”.

Patryk Witkowski

Aby aktorzy pozostali niewidzialni, a na pierwszym planie ukazały się lalki przez nich animowane, zastosowano tzw. scenę czarnego pudełka. Polega to na odpowiednim doświetleniu pierwszego planu i wyciemnieniu tła oraz ubraniu aktorów na czarno, z zasłonięciem ich twarzy czarną siatką. W spektaklu zastosowano pacynki oraz marionetki. (…)

Mój zachwyt wzbudziła przede wszystkim perfekcyjna praca dłoni aktorów i zwinne poruszanie lalkami.

Vanessa Kmiecik

Warto tu podkreślić, że obydwie recenzje pochodzą spod piór najmłodszych naszych recenzentów — humanistów z klasy 1 c2, niebędących (na razie!) członkami Antraktu…

Morna Regan

Panieński Raj

Reżyseria Rafał Sabara

Obsada Mirosława Dubrawska, Joanna Żółkowska, Justyna Sieńczyłło, Edyta Jungowska, Karina Seweryn

Teatr Powszechny w Warszawie

18 października 2005 r., Warszawa

Od paru lat kultura irlandzka zadomowiła się w Polsce na dobre, czego dowodem coraz powszechniejsza moda na uczenie się tańców irlandzkich, festiwale muzyki irlandzkiej (Dowspuda!). Tę obecność Irlandii widać także w polskim teatrze.

Sztuka „Panieński Raj”, pokazywana w Teatrze Powszechnym w Warszawie, to adaptacja współczesnego dramatu irlandzkiego Morny Regan.

W spektaklu odsłania się przed widzem obraz kobiecego świata. Bohaterkami są bowiem cztery kobiety – cztery pokolenia: Aileen i Ruth (Karina Seweryn i Justyna Sieńczyłło), które są siostrami, ich matka Dolores (Joanna Żółkowska) oraz babcia, nazywana Dophie (jedna z nestorek sceny warszawskiej, Mirosława Dubrawska). Każda z kobiet przeżywa swój osobisty dramat. Widzimy obraz smutnej i nierozumianej przez innych starości. Starości ogarniętej amnezją i nękanej tragicznymi widziadłami przeszłości, przez którą nie mogą przebić się bliscy żyjący dokoła. Równolegle rozgrywa się dramat nieakceptowanej córki i samotnej, zgorzkniałej matki. Historia każdej z postaci uświadamia nam, jak trudno jest żyć z nieustannym poczuciem winy.

Na te osobiste dramaty bohaterek nakłada się jeszcze kolejny współczesny problem. To pytanie, jak pogodzić przywiązanie do swojej małej ojczyzny, swoistą „prowincjonalność”, z tęsknotą za nowoczesnością, szansą kariery w wielkich ośrodkach miejskich. Ten problem ma Ruth, powracająca po dziesięciu latach pobytu w USA do rodzinnego irlandzkiego domu, który okazuje się nie być żadnym „utraconym rajem”.

          Wszystkim podróżującym poza naszą małą ojczyznę polecamy ten spektakl, który niekiedy bawi ciętym dowcipem Mabs (Edyty Jungowskiej), częściej jednak wzrusza tragizmem każdej kobiety, który zdaje się być w ich rodzinie pokoleniowy. Wydaje się, że w chwili absolutnej szczerości każdy może znaleźć w którejś z postaci część siebie.

Antrakt

Arka

Reżyseria zespół teatru Ósmego Dnia

Teatr Ósmego Dnia

Spektakl wystawiony na dziedzińcu Domu Pracy Twórczej w Wigrach

wrzesień 2005 r., Wigry

Rona Munro

Więź

Reżyseria zbigniew Brzoza

Obsada Ewa Błaszczyk, Agnieszka Grochowska, Aleksander Bednarz, Iza Szela

Teatr Studio w Warszawie

Spektakl wystawiony w ramach XIII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

15 marca 2005 r., Olsztyn

Rajski ptak

wg M. Calinescu, L. Lipskiego, W. Jerofiejewa

Reżyseria zygmunt Duczyński

Obsada Arkadiusz Buszko

Teatr Kana ze Szczecina

Spektakl wystawiony w ramach XIII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych więcej o spektaklu

15 marca 2005 r., Olsztyn

Portiernia

Reżyseria i wykonanie zespół Teatru Ósmego Dnia

Teatr Ósmego Dnia

Spektakl wystawiony w ramach XIII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

14 marca 2005 r., Olsztyn

Piotr Tomaszuk

Święty Edyp

Reżyseria Piotr Tomaszuk

Obsada Rafał Gąsowski, Alicja Rapsiewicz, Edyta Łukasiewicz-Lisowska

Towarzystwo Teatralne „Wierszalin”

Spektakl wystawiony w ramach XIII Olsztyńskich Spotkań Teatralnych

13 marca 2005 r., Olsztyn

Marek Hłasko

Pętla

Reżyseria Giovanny Castellanos

Obsada Artur Steranko (Władek), Agnieszka Grzybowska, Urszula Rodziewicz, Jarosław Borodziuk, Marian Czarkowski, Noemi Rogalska,  Marcin Kiszluk, Dariusz Poleszak, Marcin Tyrlik

Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie

31 stycznia 2004 r., Olsztyn

Zapasiewicz gra Becketta

na podstawie jednoaktówek Samuela Becketta, przekład: Antoni Libera

Reżyseria Antoni Libera

Obsada Zbigniew Zapasiewicz, Antoni Libera

Teatr Powszechny w Warszawie

4 grudnia 2004 r., Warszawa

Molière

Chory z urojenia

Reżyseria Giovanni Pampiglione

Obsada Andrzej Grabowski, Agnieszka SCHIMSCHEINER, Marta WALDERA, Natalia STRZELECKA, Tadeusz KWINTA, Bartek KASPRZYKOWSKI, Feliks SZAJNERT, Wojciech SKIBIŃSKI, Błażej WÓJCIK, Krzysztof Jędrysik, Rafał DZIWISZ, Anna TOMASZEWSKA

Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie

23 września 2004 r., Kraków

Stanisław Wyspiański

Wyzwolenie

Reżyseria Mikołaj Grabowski

Obsada Oskar Hamerski, Jan Frycz, Anna Radwan-Gancarczyk, Leszek Piskorz, Małgorzata Gałkowska, Andrzej Buszewicz, Mieczysław Grąbka, Juliusz Chrząstowski , Tadeusz Huk, Błażej Peszek, Ewa Kaim, Ewa Kolasińska, Jerzy Trela, Jan Krzyżanowski, Andrzej Kozak, Mieczysław Mejza

Stary Teatr w Krakowie

25 września 2004 r., Kraków Zobacz zdjęcia

Michael Frayn

Czego nie widać

Reżyseria Grzegorz Wiśniewski

Obsada Katarzyna Herman, Agnieszka Krukówka, Karina Seweryn, Joanna Żółkowska, Szymon Bobrowski, Kazimierz Kaczor, Rafał Królikowski, Tomasz Papryk, Zbigniew Zapasiewicz, Cezary Żak

Teatr Powszechny w Warszawie

 2004 r., Warszawa

Neil la Bute

Kształt rzeczy

Reżyseria Grzegorz Wiśniewski

Obsada Paulina Holtz, Edyta Olszówka, Adam Woronowicz, Mariusz Zaniewski

Teatr Powszechny w Warszawie

23 stycznia 2004 r., Warszawa

Antoni Czechow

Mewa

Reżyseria Zbigniew Brzoza

Obsada Agnieszka Grochowska, Łukasz Garlicki, Andrzej Mastalerz, Maria Peszek, Ewa Błaszczyk, Krystyna Janda, , Aleksander Bednarz, Jerzy Kamas, Krzysztof Kolberger, Mirosław Zbrojewicz

Teatr Studio w Warszawie

6 listopada 2003 r. Warszawa

Dramaty zmuszają do myślenia. Trzeba by być doprawdy gruboskórnym, by nie popaść w zadumę. Antoni Czechow potrafi obudzić człowieka z tego wegetacyjnego snu i choć na chwilę wprawić w rozmyślanie nad światem, ludźmi i nad samym sobą. (…)

Kostiumy aktorów ukazywały ich charakter, stosunek do świata, przemiany. Szczególnie widać to było u „Mewy”, która, na początku niewinna, pełna wiary, marzeń i zapału, chodziła tylko w białych sukienkach, bez makijażu, w dziewczęcych fryzurach. Gdy jej pragnienia ziściły się i okazały przekleństwem, dziewczyna straciła swą nieskalaność, niedoceniona ubierała się prowokacyjnie, miała mocny makijaż. Tak samo strój Maszy, choć niezmienny, podkreślał jej cierpienie, pesymizm. Ubierała się na czarno, bo, jak rzekła, była w żałobie po swoim życiu, życiu pełnym bólu i niespełnienia.

Zuzanna Sadowska

Tragizm tej sztuki objawiał się w nieszczęściu każdej postaci. Poruszony został przede wszystkim problem niespełnionej miłości, ale także konfliktu pokoleń. Wszystkie elementy spektaklu prowadzą do tragedii – niefortunnego małżeństwa, utraty własnej osobowości, marzeń, życia. Podczas rozmyślań nad spełnieniem funkcji katharsis w tym spektaklu, przypomniałam sobie fragment recenzji jednej z książek Haruki Murakami: „To wzruszająca opowieść o samotności. Bohaterowie są jak sputniki w przestrzeni kosmicznej – każdy wędruje po własnej orbicie”.

Olga Żywiczyńska

Po spektaklu byłam pod wrażeniem (wszystkiego), ale prawdopodobnie dlatego, że w prawdziwym teatrze znalazłam się po raz pierwszy. Niezwykle podobała mi się moja bliskość z aktorem.

Barbara Złotorzyńska